Django

 

Django is een Berner Sennenhond van bijna 9 en een half jaar oud. Hij kwam begin november langs op de praktijk, omdat hij zich sinds die ochtend niet lekker voelde. Hij deed pogingen om te braken, maar dat lukte niet goed. Hij had ’s morgens nog wel gegeten. Hij dronk regelmatig wat water, maar dat werd iedere keer weer uitgebraakt. Hij was ook sloom.
Hij had waarschijnlijk niets van straat gegeten, maar de eigenaar had hem de dag ervoor  wel een bot gegeven om te kluiven.


Op de praktijk viel op dat Django rustig was, zijn slijmvliezen waren te roze en zijn buik voelde hard aan. Als je tegen zijn buik tikte hoorde je een holle doffe toon. Er werd besloten om een röntgenfoto van zijn buik te maken. Hierop was te zien dat zijn maag erg groot was (rode pijlen) en gevuld was met een grote hoeveelheid gas, de maag was nog niet gedraaid. Daarnaast zaten er enkele grote botfragmenten in zijn maag (groene pijlen). Deze fragmenten waren ongeveer 10cm lang en aan de uiteindes zaten scherpe punten.

De diagnose was een maagovervulling en botfragmenten in de maag, waarbij de hond in een lichte shocktoestand verkeerde.
De maag was nog niet gedraaid, maar het risico was dat de maag dat alsnog zou gaan doen. Voor het kantelen van de maag (maagkanteling / maagtorsie), kunt u ook het verhaal van Tess lezen.

Eerst werd de maag gesondeerd. Hierbij werd een sonde via de mond in de maag gebracht. Door middel van hevelen werd een groot deel van de maaginhoud eruit gehaald. Hierdoor werd de maag al direct kleiner. Uiteraard was het niet mogelijk om op deze manier ook de botfragmenten te verwijderen. En daarom werd Django aansluitend geopereerd om de botfragmenten uit zijn maag te halen.

Vóór de operatie werd wat bloed nagekeken, hierbij werden geen schokkende waardes gevonden. Vervolgens werd een infuus aangelegd om de shocktoestand te verminderen en werd gestart met de operatie.
Bij de operatie werd de maag geopend, werd de resterende inhoud verwijderd en natuurlijk ook de botfragmenten. Er werd geen schade aan de maag gevonden. Voor de zekerheid werd de maag ook vastgehecht aan de buikwand, om op deze manier te voorkomen dat de maag in de toekomst nog zou kunnen kantelen.

Django mocht de volgende dag weer naar huis. Hij was toen al redelijk goed hersteld. Hij was al een stuk levendiger dan de dag ervoor. Hij had ook weer wat gegeten en gedronken. De eerstvolgende dagen kwam Django op controle, je zag hem iedere dag levendiger worden en bij de controles was alles goed.
Tien dagen na de operatie kwam hij voor de laatste keer op controle. Het ging hartstikke goed met Django. Hij was weer helemaal de oude.

 

Bij Django waren er dus 2 problemen:
-    een maagovervulling
-    en “vreemde voorwerpen” (botfragmenten) in zijn maag

Een maagovervulling is een probleem dat we vooral bij grote hondenrassen zien. Deze aandoening is uitgebreid bij het verslag van Tess besproken.

Een vreemd voorwerp in de maag of darmen zien we regelmatig bij honden, maar ook katten (zie ook Nova). Veel honden hebben de neiging om dingen van straat te eten. Maar het kan ook onbewust gebeuren, zo zijn puppy’s onbezonnen en kauwen op van alles wat in huis kan liggen en eten gemakkelijk iets op. In het geval van Django had hij de pech dat een bot zo versplinterd en dat hij zulke grote stukken bot doorslikt. Er zaten dus 4 grote fragmenten in zijn maag. De fragmenten waren te groot en te scherp om ze via een natuurlijke manier uit het lichaam te komen.

 

De 3 voornaamste problemen die wij zien met botten zijn:

  1. botfragmenten in de maag of darmen, zoals bij Django.
  2. Het bot wordt helemaal verpulverd door de hond. Hierdoor zijn er heel veel kleine stukjes, die minder scherp zijn. Maar het bot wordt door de darmen niet verteerd en daardoor klontert het in de einddarm helemaal samen. Een dier krijgt moeite met poepen en gaat erg persen. Doordat er veel kleine botfragmenten in de ontlasting zitten, raakt de darmwand geïrriteerd en gaat bloeden. Hierdoor krijgt de hond nog meer last enzovoorts enzovoorts. Hierbij moet de hond dus geholpen worden om zijn ontlasting kwijt te kunnen.
  3. Een mergpijpje om de onderkaak. Soms gebeurt het dat tijdens het kluiven op een mergpijpje, dit mergpijpje over de hoektanden glijdt en dan rondom de onderkaak zit. Vaak lukt het dan niet meer, mede omdat de hond in paniek raakt, om het mergpijpje zonder narcose weer terug te masseren.

 

 

 

 

 

 

 


Vorige pagina: Patiëntenverslagen
Volgende pagina: Herplaatsing